»

World Granny blog: blog februari 2012. Wereldoma

Wereldoma; een wereld van verschil

Ik voel me al wat langer vervelend. Niet lekker in mijn vel. Hoesten en af en toe een zere rug, maar er is werk aan de winkel. Doorlopen en vroeg naar bed. En je vooral niet aanstellen. De laatste dagen worden steeds stroperiger. Ik hoor me zelf vaak en veel zuchten. God, Jezus, waarom gaat het zo stroef! Het eindigt met een frons op het gezicht van de jonge nieuwe huisarts. Komt u maar even vóór het middagspreekuur. Ik kijk wel even. Een uitgebreid recept voor een bloedafname, maar eerst even per direct naar het ziekenhuis voor een longfoto. Het zal wel goed zijn…. maar voor de zekerheid. Met diagnose uit het ziekenhuis, sta ik een klein uurtje later weer bij haar in het gangetje. Ik ken de huisartsenpraktijk tegenwoordig goed. Dat is een van de voordelen van een man die kanker heeft, dan word je bij de dokter kind aan huis. Je hebt longontsteking, zegt de huisarts, die me even te woord staat tussen twee spreekuurpatiënten door. Nu is het zaak om te stoppen met werken en even echt uit te zieken, Jeannette. Ik bel je vrijdag hoe het gaat.

En nu lig ik in bed. Nou ja, ik hang in de huiskamer in de grote stoel. Ik voel me zieker sinds ik het weet. Die aanstellerijstem in mijn achterhoofd houdt zich even koest. Die is overruled door de ernstige ogen van de dokter.

En dan heb ik het geluk dat ik hìer ziek ben. Hier krijg je gewoon een penicillinekuurtje. Gewoon een weekje uitzieken. Gewoon een controle na vier weken om te checken of er geen narigheid in de longen is achtergebleven en dan weer gewoon “vooruit met de geit”.

Dat is het  enige dat ze daar ook hebben; die geit. Voor mijn zusteroma in Afrika of India is er geen ziekenzorg en zeker geen rust. Die staat er alleen voor. Vaak zorgt zij alleen voor haar kleinkinderen of  andere kleine kinderen. Haar dochters en zonen zijn overleden aan Aids. Neen, die oma daar heeft geen tijd voor ziekzijn. De kinderen blijven een constant beroep op haar doen.

Bij mij gaat alleen om half vijf de telefoon. Dorelijn, mijn oudste kleindochter, vraagt waar ik blijf. Blijf? Hoezo? We zouden toch samen Engels doen, Oom? Dat is waar ook! Ik ben het vergeten. Totaal vergeten!!  Ik ben ziek.

Niets erg hoor, oom, zegt ze, je mag best wat vergeten, als je ziek bent.

Dat mag, hier wel.

website World Granny